En güzel Pazar...

22 Nisan Pazar…

Pazar günlerini hiç sevmezdim ben, ama bu Pazar başka bir Pazar sanki… Yüreğim kıpır kıpır, sevgi dolu, sen dolu.

O minicik kalbin atsın diye çalışıyor her bir hücrem sanki. Sabahları kalkınca gülümsemeyle uyanıp elimi karnıma koymak ve seni düşünmek kadar huzur veren başka bir şey daha var mı bilmiyorum…

Bugün yürüyüşe çıktık baban ve dayınla. Çiçek topladılar bana  (ya da sana J). Pabucum dama mı atılacak yoksa ne? J

Sonra hep hayal ettiğimiz bir şey yaptık senin için. Bir ağaç fidanı aldık. Senin kadar küçük, senin gibi büyümeye hazır, senin gibi yavru bir fidan… Küçük ama dimdik hayata tutunmuş bir elma fidanı.

Ve bahçemizin en güzel yerine diktik bu fidanımızı senin adına. 
Beraber büyüyün, hep dimdik olun, meyve verin, mis gibi kokun...
Mevsimler yormasın sizi… Yapraklarınızı dökün zaman zaman ama hep yeşermeye yüz tutun diğer taraftan… Her şeye inat göğe uzansın dallarınız, kök salın derinlere…

Sevgiyle can suyunu verdik sonra, canımızdan sana can verir gibi…

Gözlerimiz dolarak baktık fidanımıza ve ileride senin elinden tutup “bak yavrum bu ağaç senin, senin varlığını öğrendiğimizde diktik” dediğimiz günü hayal ettik.

Canım bebeğim, sıkıca tutun bana tamam mı? Zor ama uzun bir yolun başlangıcındayız. Senin hayatının başlangıcı, bizim ise hayatımızın anlamının başlangıcı bu.

Sen bendesin, ben de sendeyim hep unutma.

Seni çok seviyoruz

Annen & Baban

türkülerle
ağıtların
birbirine karıştığı bir zamanda
bir çığlık atacaksın dünyaya
toprakta patlayan tohumun
sevincini yaşayacaksın
ve ben seni
yeni açan bir çiçek gibi karşılayacağım
ve de okşayacağım birkaç saçını
yüreğimde dereler çağlarken
gül kokan dudaklarından
ananın ak sütü dökülürken
anlayacaksın
başlamıştır kavgan
ve yılmadan yürüyeceksin yolunu
ine çıka
düşe kalka
yüreğinde sönmeyen
umutla

Z.E

Betül & Cenk

En güzel örtüyü sermeliyim masaya. En güzel şamdanları çıkarmalıyım bugün. En sevdiğimiz yemekler de tamam. Az kaldı birazdan gelir Cenk’im.

Bir mesaj göndereyim.

“Aşkım akşama sürpriz misafirimiz var geç kalma” (Gönderildi)

Saat 18:45. Her şey hazır. Artık bekleme zamanı. Her geçen arabada acaba o mu diye pencere önüne koşma heyecanı. Araba beklerken karşıda çiçek açan ağaçlara bakıyorum. Leylakların kokusunu hissediyorum. En sevdiğim renkle bezenmişler yine. Bu ağaçlar hep böyle güzel görünüyor muydu ki diye soruyorum kendime. Baharı içime çekiyorum. İlk kez karşıda gördüğüm horoza kızamıyorum beni zamansız uyandırdığı için. Pidecinin kedisi sanki bana gülümsüyor. Karşı apartmanın tırmalayan rengi bile ilk kez hiç sinir bozucu gelmiyor gözüme. Pencereyi açıp yoldan geçenlere selam veresim geliyor. Son bir kez aynaya bakmak için içeri geçiyorum. Kendime gülümseyip göz kırptıktan sonra beyaz bir kağıda birkaç satır yazıp onu da masaya bırakıyorum özenle.

18:50. Ve işte zil çaldı.

“Hoş geldin bitanem J”

“Hoşbulduk aşkım da misafir kim merak ettim.”

“Sürpriz dedim ya, yemek odasında bekliyor. Uzun yoldan gelmiş yorulmuş. Hadi yemeğe geçelim.”

Yemek odasının kapısına yöneliyorum, ne olur ne olmaz meraklı kocam aniden açıp sürprizi bozmasın diye kilitlediğim kapının anahtarını çıkarıyorum cebimden. Yaramaz bir çocuk gibi beliriyor yanımda Cenk. Sen kapının önünde durma, biraz yan tarafta bekle deyip uzaklaştırıyorum. Meraklı, heyecanlı, şaşkın bekliyor… Kapıyı açıp “gel” diyorum elinden tutarak. İçeriye giriyoruz. Boş odaya bakıyor önce, bir anlam veremiyor. Tam bana “kimse yok ama burada” diyecekken masaya ilişiyor gözleri. Kalbim sanki bana bu heyecana daha fazla dayanamayacağım diyor tüm hızıyla atarak. Ellerim titriyor.

“Aşkım?” diyebiliyor sadece. Oda sessiz ama sanki dünyanın en güzel bütün sesleri orada o an. Ya da kelimesiz geçen her saniyesi en güzel şiirlerle, dualarla dolu. Her zaman 2 kişilik hazırlanan masanın 3. kişi için hazırlanan kısmına bakıyor. Bir tabak ve üzerinde bebek mama önlüğü... Koltuğa bakıyor, bir bebek zıbını… altında da ayakkabıları. Ve tabağın yanındaki nota bakıyor sonra “ “merhaba babacım, seni çok seviyorum…" Ve işte bu andan sonrayı anlatacak hiçbir kelimeyi bulamıyorum!

Evet biz anne baba olacağız! Böyle bir cümlenin peşinden gelen her cümle eksik sanki, öznesiz, yüklemsiz, ifadesiz. Bu duygular nasıl anlatılır bilmiyorum. Tek bildiğim o akşam sevgilimde daha önce hiç görmediğim bir sevinç gördüm, gözlerinde diğer gördüklerimden çok farklı bir ışık gördüm. Gözlerimizden akan gözyaşları bugüne kadar en anlamlısıydı sanki, yediğimiz en güzel yemekti, en uzun akşamdı, en mutlu çifttik biz! İlk kez anne babaydık biz!